درباره یک یادداشت حذف شده

هفته گذشته مطلبی در این وبلاگ نوشته بودم که آن را به درخواست ادمین یک کانال تلگرامی، حذف کردم. به جای آن یادداشت، چند نکته مرتبط با همین موضوع را در اینجا بیان می کنم.

گزاره ۱: “مطالبی که در کانالهای تلگرامی منتشر می شوند مقاله علمی تخصصی نیستند در نتیجه نباید انتظار داشت که اصول مقاله نویسی در آنها رعایت شود.

این فرض که “مطالبی که در کانالهای تلگرامی منتشر می شوند مقاله علمی تخصصی نیستند” نامعتبر است. کانالهای تلگرامی ابزاری برای انتشار اطلاعات، از جمله مقالات علمی تخصصی، هستند. پس فرض ادعای ۱ غلط است. اما نتیجه ادعا، یعنی ” …که اصول مقاله نویسی در آنها رعایت شود”، خیلی عجیب است. عدم انتشار بدون ذکر منبع، برای مطالبی که صراحتاً استفاده از آنها، منوط به ذکر منبع شده است، ربطی به اصول مقاله نویسی علمی ندارد. این پیش از هر چیز، یک اصل اخلاقی، حرفه ای و وجدانی است. اینکه من بخش هایی از مطلبی دارای حق نشر اختصاصی را بدون ذکر منبع، در کانالی منتشر و بعد با افتخار در یک هفته نامه کثیرالانتشار با نام خودم چاپ کنم،  و چاپ شدن آن را با افتخار بیشتر در کانال تلگرامی اعلام کنم، موضوع دیگری است. اگر نادانسته و سهوی این کار را انجام داده ام، بهتر است عذرخواهی کنم.

گزاره ۲: ” همه کانال ها و خبرگزاری ها به روش رایج عمل می کنند و امکان درج همه منابع را به دلیل ضعفهای تلگرام، مثل یک مقاله علمی ندارند و عرف اینگونه است.”

عرف اینگونه نیست، اگر هم هست باید تلاش کنیم اصلاح شود. عرف و اخلاق حکم می کند که وقتی جمله “استفاده از مطالب تنها با ذکر منبع مجاز است” را در بالای سمت چپ یک وبلاگ دیدیم، منبع را ذکر کنیم، و اگر سهواً ندیدیم، عذرخواهی کنیم. این موضوع هیچ ربطی به اینکه مطلب مربوطه یک مقاله علمی است یا هر مکتوب دیگر، ندارد. پس به نظر می رسد اگر ضعفی وجود دارد، ناشی از  تلگرام نیست.

گزاره ۳: “مطالبی که در این کانال منتشر می شود معمولاً چند دسته اند: … ب: مطالبی که تنها بخشی از آن از یک یا چند سایت یا کانال دیگر کپی شده باشد. … در مطلب ‘ … ‘، یک پاراگراف از میان بحث های یکی از گروه های تخصصی، با کسب اجازه از گوینده بحث اقتباس شده بود.”

حال که به این اصل اخلاقی پایبند هستید، خوب است از این پس برای مکتوباتی که در رسانه های عمومی، به خصوص آن هفته نامه، منتشر می کنید، اطمینان حاصل نمایید که از فرد درستی اجازه می گیرید.

گزاره ۴: ” این که چه کسی اولین بار یک مطلب را نوشته یا منتشر کرده است به لحاظ حقوقی غیرممکن یا سخت است.”

از لحاظ حقوقی شاید، ولی کسی که مطلبی را آگاهانه کپی کرده، یا سهواً کپی کرده و بعداً متوجه شده، می تواند عذرخواهی کند.

مجدداً خواننده علاقمند را ارجاع میدهم به کتاب شیوه ارائه مطالب علمی – فنی، تالیف استاد بزرگ، محمد تقی روحانی رانکوهی، که افتخار شاگردی ایشان را در درس پایگاه داده داشتم. همچنین وبسایت استادان علیه تقلب، و همچنین ویدئویی از دکتر رامتین خسروی، استاد من در دو درس مهندسی نرم افزار در دوره کارشناسی و داور پایان نامه های من در مقطع ارشد و دکتری.

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.